โดยมีเจ้ากรมเป๋อ นายกี่ นางทรัพย์ เลขยานนท์ พร้อมด้วยบุตรธิดา และชาวพุทธตำบลเสาธงร่วมกันสร้างขึ้นมา โดยใช้ชื่อว่า “วัดใหม่ไชยวิชิตราษฎร์ศรัทธาธรรม” หรือเรียกกันสั้น ๆ ว่า “วัดใหม่ไชยวิชิต” หรือ “วัดไชยวิชิต” แต่มีชาวบ้านจำนวนมากเรียกว่า วัดเสาธงใหม่ ได้รับวิสุงคามสีมาเมื่อวันที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2420 วัดใหม่ไชยวิชิต ได้รับการบูรณะครั้งใหญ่เมื่อปี พ.ศ. 2483 และได้เปลี่ยนชื่อเป็น “วัดเสาธงใหม่” ตามที่ชาวบ้านเรียกกัน และใช้มาจนทุกวันนี้

วัดเสาธงใหม่ ได้รับการอุปถัมภ์บำรุง และเป็นที่รวมใจ รวมศรัทธา ประกอบศาสนกิจ บำเพ็ญกุศลตามประเพณีของชาวพุทธหมู่ที่ 3 และหมู่ที่ 4 ตำบลเสาธง ชาวพุทธวัดเสาธงใหม่และเจ้าอาวาส พระภิกษุสามเณรได้ร่วมกันบำรุงดูแลวัดเสมอมา ทำให้วัดเสาธงใหม่มีอาคาร เสนาสนะที่มั่นคง แข็งแรง สวยงาม เช่นเดียวกับวัดอื่น ๆ

ปูชนียวัตถุสำคัญของวัดเสาธงใหม่นั้น นอกจากพระประธานในพระอุโบสถแล้ว ก็มีรูปปั้น “หลวงปู่แป้น อตฺตโม” อดีตเจ้าอาวาส เป็นรูปปูนปั้นขนาดเท่าคนจริง ประดิษฐานอยู่ที่ศาลาที่จัดทำขึ้นเฉพาะ มีชาวบ้านมากราบไหว้บูชาและบนบานอยู่เสมอ ของแก้บนที่นิยมกันมากที่สุดคือ”แกงขี้เหล็ก” หลวงปู่แป้น เป็นที่เคารพนับถือกันว่าเป็นเกจิอาจารย์รูปหนึ่ง มีการสร้างเหรียญเป็นวัตถุมงคลให้บูชา เป็นที่เชื่อถือกันว่า มีคุณในทางเมตตามหานิยม ศิลปกรรมที่วัดเสาธงใหม่ คือหน้าบันพระอุโบสถ ที่ปั้นเป็นภาพนูนต่ำ เนื้อหาเป็นพุทธ ประวัติตอนปฐมเทศนา เป็นงานปั้นที่สวยงาม และมีความหมาย วัดเสาธงใหม่เป็นวัดที่เงียบสงบมากวัดหนึ่ง นับว่าเป็นวัดที่เกิดใหม่ เมื่อเทียบกับวัด อื่น ๆ แต่ก็สงบร่มรื่น เพราะได้พยายามปลูกต้นไม้ไว้มาก ๆ ซึ่งขณะนี้ ต้นไม้ส่วนมากก็โตพอสมควรแล้ว สร้างความร่มรื่นให้แก่วัดได้อย่างดี อย่างไรก็ตาม วัดเสาธงใหม่ได้พยายามรักษาต้นไม้เก่าดั้งเดิมเอาไว้ด้วย เช่น ต้นโพธิ์ ต้นไทร ขนาดใหญ่อายุนับร้อยปีก็พอมีให้เห็นสิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่งของวัดเสาธงใหม่ที่ยังรักษาไว้ คือ การใช้เรือรับบิณฑบาต ของพระภิกษุ โดยจะพายเรือไปตามลำน้ำลพบุรีเพื่อรับบิณฑบาตจากญาติโยมในตอนเช้า เป็นภาพที่น่าประทับใจของผู้พบเห็น

วัดทางกลางสร้างขึ้นเมื่อประมาณ พ.ศ. 2310ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อ พ.ศ. 2315บางคนเรียกวัดนี้ว่า “วัดทองกลาง” ได้เริมเปิดสอนพระปริยัติธรรม เมื่อ พ.ศ. 2499

วัดทางกลาง ก็เช่นเดียวกับวัดอื่น ๆ ที่เป็นแหล่งรวมใจของชาวพุทธ ชาวบ้านตำบลทางกลางหมู่ที่ 1,2 3และ 4 และใกล้เคียง ได้อาศัยเป็นที่บำเพ็ญกุศลและปฏิบัติศาสนกิจในโอกาสและประเพณีต่าง ๆ นอกจากนี้ วัดทางกลางยังได้ปันเนื้อที่ส่วนหนึ่งให้เป็นที่ตั้งของโรงเรียนประถมศึกษา คือโรงเรียนวัดทางกลาง และเป็นที่ตั้งของสถานีอนามัยอีกด้วย

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ท่านเจ้าอาวาส พระภิกษุ สามเณรและญาติโยมได้อุปถัมภ์ ดูแล บูรณะซ่อมแซมวัดมาอย่างสม่ำเสมอ ทำให้วัดทางกลางมีอาคารเสนาสนะที่มั่นถาวร งดงาม ครบถ้วน เช่นเดียวกับวัดอื่น ๆ ทั้งพระอุโบสถ ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ฌาปนสถาน กุฏิ ฯลฯ

ชีนยวัตถุสำคัญของวัดทางกลางคือ “หลวงพ่อขาว” พระประธานในอุโบสถ เป็นพระพุทธรูปปางสมาธิ ขนาด 2 เท่าของคนจริง เป็นที่เคารพ เชื่อถือศรัทธาของชาวบ้าน ของแก้บนที่นิยมกันมากที่สุดคือ หัวหมู และละคร

วัดทางกลาง เป็นวัดเก่าแก่วัดหนึ่งที่ชาวพุทธได้ดูแล อุปถัมภ์กันมาอย่างต่อเนื่อง สถาปัตยกรรม หรือสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ เป็นสิ่งสะท้อนถึงความรอบรู้ ความสามารถ ความคิด และจิตใจของชาวพุทธวัดทางกลางได้เป็นอย่างดี เช่น ศาลาท่าน้ำ ซึ่งปัจจุบันจะไม่มีเรือสัญจรมาเทียบท่า แต่ก็เป็นที่นั่งพักผ่อนอันน่ารื่นรมย์ เป็นศาลาพักร้อน สถาปัตยกรรมรัตนโกสินทร์ที่มีรูปทรงสวยงามมาก หอระฆัง และหอกลอง ที่ยังคงรักษาไว้ให้ได้เห็นอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หอกลองนั้น นับวันก็จะหาดูได้ยากขึ้นทุกที

นอกจากสถาปัตยกรรม และสิ่งก่อสร้างแล้ว วัดทางกลาง ยังมีต้นไม้ใหญ่ ๆ อยู่บ้าง หรือต้นสาละ อันเป็นต้นสำคัญทางพุทธศาสนา คือ เป็นต้นไม้อันเป็นที่ประสูติของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็ได้ปลูกไว้ให้ญาติโยมได้เห็นเป็นพุทธานุสติ

ความเจริญ ความเสื่อม ล้วนเป็นอนิจจัง แต่ตราบใดที่พุทธศาสนิกชนยังคอยดูแล อุปถัมภ์บำรุงอยู่ วัดทางกลางก็จะยังคงเป็นที่พึ่งทางจิตวิญญาณ ช่วยชูชุบจิตใจ เป็นศูนย์รวมใจของชุมชนได้เสมอ เป็นศาสนสถานที่จะช่วยสืบสานพระพุทธศาสนาให้ดำรงคงอยู่ตลอดไป

ทิศตะวันตกและทิศใต้เดิมเป็นทางโคกระบือ ปัจจุบัน เป็นถนนถัดไปเป็นทุ่งนา ทิศตะวันออกติดแม่น้ำลพบุรี ทิศเหนือเป็นที่ดินของชาวบ้าน มีที่ธรณีสงฆ์ 4 แปลงเนื้อที่ 44 ไร่ 88 ตารางวา

อาคารเสนาสนะสำคัญมี พระอุโบสถแบบเก๋งจีน สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2435 ศาลาการเปรียญ หอสวดมนต์ ฌาปนสถาน และกุฏิสงฆ์จำนวน 8 หลัง ปูชนียวัตถุสำคัญของวัดเสาธงเก่า คือพระประธานในพระอุโบสถชาวบ้านเคารพนับถือกันมาก เรียกกันว่า “หลวงพ่อใหญ่” เป็นพระพุทธรูปขนาดใหญ่ประมาณ 3 เท่าของคนจริงพุทธลักษณะเป็นศิลปะสมัยอู่ทอง สังฆาฏิเป็นลายดอกพิกุล ของแก้บนที่นิยมกันคือการปิดทองนอกจากหลวงพ่อใหญ่แล้วเจดีย์ใหญ่หน้าพระอุโบสถ ก็เป็นที่เคารพสักการะของชาวบ้านวัดเสาธงเก่ายังมีโบราณวัตถุที่รักษาสืบทอดกันมาอีกหลายอย่างเช่น พระพุทธรูปศิลาแลงศิลปะสมัยสุโขทัย ขันน้ำมนต์ขนาดใหญ่

วัดเสาธงเก่า นอกจากจะเป็นที่บำเพ็ญกุศลกิจของพุทธศาสนิกชนชาวบ้านหมู่ที่ 1, 2 และ 3 ของตำบลเสาธงแล้ว ยังเป็นโรงเรียนพระปริยัติของพระภิกษุสามเณร ให้การอนุเคราะห์แก่โรงเรียนประถมศึกษาและเด็กก่อนวัยเรียน เป็นที่ตั้งของที่ทำการของ อบต. เสาธงรวมทั้งสถานีอนามัยอีกด้วย วัดเสาธงเก่ามีพระภิกษุเจ้าอาวาสอันเป็นที่เคารพนับถือว่าเป็นเกจิอาจารย์คือ หลวงพ่อกร หรือ พระครูกิตติสุนทร เจ้าอาวาสองค์ที่ 8 เคยมีการสร้างวัตถุมงคล คือ พระพุทธรูป “มงคลชัยลาภ” เหรียญหลวงพ่อกร และ เหรียญหลวงปู่หน่ายรุ่น”ลายเซ็น” เมื่อปี พ.ศ. 2520

วัดเสาธงเก่า นับว่าเป็นวัดที่มีการพัฒนามาอย่างต่อเนื่อง ทั้งนี้ นอกจากเจ้าอาวาส และพระภิกษุสามเณรแล้ว ชาวพุทธวัดเสาธงเก่าก็คอยอุปถัมภ์บำรุงอยู่เสมอ นับเป็นวัดที่มีชื่อเสียง และได้รับความเชื่อถือศรัทธาจากชาวบ้านเสมอมา ปัจจุบัน การคมนาคมสะดวกสบาย ความเจริญทางวัตถุเข้ามามาก สิ่งเหล่านี้ได้ดึงเด็กและเยาวชน รวมทั้งผู้คนให้เหินห่างจากวัดมากขึ้นทุกที วัดเสาธงเก่า ได้พยายามทำวัดให้สะอาด สงบ ร่มรื่น สวยงาม เพื่อให้เป็นที่พึ่ง ที่พักทางใจ ที่พัฒนาคุณธรรม จริยธรรม ให้แก่เยาวชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระภิกษุสามเณรที่อุปสมบทหรือบรรพชาที่วัดเสาธงเก่าแห่งนี้ ก็จะได้รับการดูแล ฝึกหัดขัดเกลา ให้อยู่ในพระธรรมวินัยที่เหมาะสม รวมทั้งส่งเสริมให้ได้รับการศึกษาอันสมควร อย่างไรก็ตาม ความเจริญของวัดย่อมขึ้นอยู่กับการอุปถัมภ์บำรุงและดูแลของชาวบ้านด้วย ความเจริญของวัดเสาธงเก่านี้ก็มาจากชาวพุทธวัดเสาธงเก่าด้วยเช่นเดียวกัน